Προβολή αναπάντητων δημοσιεύσεων | Προβολή ενεργών θεμάτων Τώρα είναι 26 Ιουν 2019, 08:59



Απαντήστε στο θέμα  [ 2 Δημοσιεύσεις ] 
 Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας 
Συγγραφέας Μήνυμα
Διαχειριστής
Διαχειριστής
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 20 Αύγ 2008, 17:42
Δημοσιεύσεις: 339
Τοποθεσία: Καλαμαριά
Απάντηση με παράθεση
Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων η ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που στην Τουρκία αποτελεί εθνική γιορτή της τουρκικής νεολαίας. Η 19η Μαΐου αποτελεί την ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα και ξεκίνησε η δεύτερη φάση της ποντιακής γενοκτονίας.

Κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου όλοι οι Έλληνες θυμόμαστε την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τιμούμε την μνήμη των αδικοχαμένων προγόνων μας. Απαιτούμε τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων, καθώς και την αναγνώρισή της και από την ίδια την Τουρκία. Δεν ξεχνούμε την Ιστορία μας, κόντρα στην τάση που επικρατεί και στοχεύει στη λήθη.

Όπως ανθρωποκτονία είναι η άρνηση του δικαιώματος της ζωής σε οποιοδήποτε άτομο, γενοκτονία είναι η άρνηση του δικαιώματος της ζωής σε ομάδες ανθρώπων, γενεών και εθνών. Τα εγκλήματα που διέπραξε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου στα 1918-1922 είχε ως απώτερο στόχο και σκοπό τον αφανισμό της ποντιακής φυλής. Στόχος που δικαιολογεί την «μνημειώδη» φράση του Μουσταφά Κεμάλ «Επιτέλους τους ξεριζώσαμε…».

Εμείς, οι επίγονοι της ένδοξης ποντιακής γενεάς διεκδικούμε το ιστορικό, ηθικό και εθνικό δίκαιό μας να αναγνωρισθεί ως ελάχιστη συμβολή στη μνήμη της γενοκτονίας των Ποντίων, η Διεθνής Καταδίκη της Κεμαλικής Τουρκίας ως εξιλέωση στο βάρβαρο απώτερο και πρόσφατο παρελθόν της Τουρκίας.

19 ΜΑΪΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ - ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ - ΔΕΝ ΑΔΙΑΦΟΡΩ - ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ - ΔΙΕΚΔΙΚΩ - ΑΠΑΙΤΩ - ΔΙΕΘΝΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ


20 Μάιος 2009, 15:53
Προφίλ WWW
Αρχάριος
Αρχάριος

Εγγραφή: 23 Απρ 2009, 12:47
Δημοσιεύσεις: 82
Απάντηση με παράθεση
Για του αφέντη το φαί!!! Το πετρέλαιο δεν θα καίγεται καλά όταν αναμιχθεί με πολύ αίμα.
Τις γενοκτονίες δεν την έπραξαν μόνοι τους οι Τούρκοι


Τον Ιανουάριο του 1915, ο Βρετανός Υπουργός των Εξωτερικών, σερ Έντουαρντ Γκρέυ, τηλεγράφησε στον Βρετανό πρεσβευτή στην Αθήνα και του συνέστησε να προσφέρει στην Ελλάδα μια σημαντική περιοχή στα παράλια της Μικράς Ασίας. Σε αντάλλαγμα η Ελλάδα θα έμπαινε στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. "Αν ο Βενιζέλος θέλει συγκεκριμένη υπόσχεση, θα την αποσπάσουμε χωρίς δυσκολία", έγραψαν οι Βρετανοί ιθύνοντες, τότε. Ο Βενιζέλος συμφώνησε να αποβιβαστούν συμμαχικά στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και οι υποστηρικτές του αντιτέθηκαν στην παραβίαση αυτή της ελληνικής ουδετερότητας. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο ελληνικές κυβερνήσεις (μία φιλοβενιζελική στη Θεσσαλονίκη και μία φιλοβασιλική στην Αθήνα). Οι Οθωμανοί με την αρχή του Ά παγκόσμιου πολέμου (1914) εκπόνησαν ένα σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Τον Ιούνιο πραγματοποιήθηκε η εξορία και στη συνέχεια η σφαγή των Αρμενίων, ενώ αρχίζουν οι πρώτες βιαιοπραγίες εναντίον του ποντιακού στοιχείου. Μέχρι τότε οι Ρώσοι τσαρικοί υποστήριζαν τους Ποντίους και τους Αρμενίους και ήταν σύμμαχοι μαζί τους ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αυτό εμπόδιζε την τότε καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία να διαπράξει μεγάλου εύρους εθνοκάθαρση στις περιοχές αυτές. Δύο ακόμα λόγοι που συντελούν αυτήν την εποχή να μην γίνονται, «ενάντια» στου σχεδίου, πολλές εθνοκαθάρσεις είναι ότι πρώτον οι Τούρκοι έμποροι φοβούνται οικονομικά αντίποινα από μέρους των Ελλήνων του Πόντου που ελέγχουν το εμπόριο και δεύτερον οι χριστιανοί της Τραπεζούντας προστατεύουν τους μουσουλμάνους – τούρκους αιχμάλωτους πολέμου και πολίτες από τους Ρώσους και αυτό δημιουργεί ακόμα καλύτερες σχέσεις μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων. Συγκεκριμένα την Τραπεζούντα την έλεγχαν Ρωσικές δυνάμεις μέχρι το 1918 που εμπόδιζαν τους Τούρκους να προχωρήσουν σε εθνοκαθάρσεις. Τον Φεβρουάριο του 1918 όταν έφυγαν οι Ρώσοι από την Τραπεζούντα (μετά την Οκτωμβριανή επανάσταση ήταν φανερό ότι οι μπολσεβίκοι δεν θα συνέχιζαν τον πόλεμο με τους Οθωμανούς – Τούρκους) οι μισοί Πόντιοι της περιοχής, φοβούμενοι Τουρκικές εθνοκαθάρσεις μετανάστευσαν στην Ρωσία (από όπου μετά τους έκανε λίγο μια μικρή εθνοκάθαρση ο Στάλην με τον Λένιν). Η Αντάντ κερδίζει τελικά τον Ά παγκόσμιο πόλεμο. Από σχεδιασμούς τις εποχής εκείνης και από λεγόμενα υψηλόβαθμων προσώπων διαφαίνεται ότι, τις μεγάλες δυνάμεις από την μια τους ενδιαφέρει να έχουν ένα κράτος - ναυτική δύναμη στην περιοχή της Μεσσογείου που να εμποδίζει την εξάπλωση και την έξοδο στην θάλασσα του Σλάβικου και Ρώσικου τόξου και από την άλλη το ίδιο το κράτος αυτό να μην έχει το στρατηγικό βάθος και την δύναμη να αντικαταστήσει την Βρετανική Αυτοκρατορία που φαίνονταν να βρίσκεται στο τέλος της. Τον Μάιο του 1919, τις τελευταίες μέρες της διάσκεψης ειρήνης των Παρισίων, ο Λόΰντ Τζωρτζ και ο Βενιζέλος αποφάσισαν ότι τα ελληνικά στρατεύματα θα καταλάμβαναν την Σμύρνη, απόφαση που αντέβαινε στις συμβουλές πολλών ανδρών. Στις 14 Μαϊου συμμαχικά αποσπάσματα κατέλαβαν το λιμάνι της Σμύρνης, ενώ την επομένη αποβιβάστηκαν τα ελληνικά στρατεύματα. Το ποντιακό στοιχείο δέχεται τότε τις μεγαλύτερες διώξεις του από τα στρατεύματα του Κεμάλ που δειλά κάνει την εμφάνιση του σαν εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα ενάντια στον Σουλτάνο και στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Στις 19 Μαϊου το 1919 ξεκινάει η σφαγή των ποντίων με τις ευλογίες της Ρωσίας, που τότε έχασαν την εξουσία οι τσαρικοί και οι κουμουνιστές – μπολσεβίκοι για να εκδικηθούν τους Έλληνες που έστειλαν στρατό να πολεμήσει υπέρ των τσαρικών , αφήνουν αβοήθητους τους Πόντιους και τους Αρμένιους στις εθνικοαπελευθερωτικές διαθέσεις του κινήματος του Κεμάλ. Εδώ θα μπορούσαμε να πούμε και άλλα πράγματα για το τι ουσιαστικά πρέσβευε η συγκεκριμένη μπολσεβίκικη επανάσταση, για τον χαρακτήρα της, γιατί παρουσιάζονταν σαν δημοκρατικός – κομμουνιστικός, αλλά ήταν αυστηρά ολιγαρχικός και της συγγενικές της σχέσεις με τον Κεμάλ, αλλά δεν είναι του παρόντος. Απλά είναι καλό οι άνθρωποι να είναι υποψιασμένοι και να γνωρίζουν ότι στις διεθνής σχέσεις υπάρχουν συμφέροντα και όχι συμπάθειες. Στις 10 Απριλίου 1920 υπογράφεται η συνθήκη των Σεβρών ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Χατζάζη (Σαουδική Αραβία), την Πολωνία, την Πορτογαλία, τη Ρουμανία, την Τσεχοσλοβακία και τη Γιουγκοσλαβία από τη μια, και τη σουλτανική κυβέρνηση της Τουρκίας από την άλλη. Η σουλτανική κυβέρνηση της Τουρκίας περιοριζόταν η κυριαρχία της στο ένα πέμπτο της προ του πολέμου κατάστασης. Η Συρία, η Παλαιστίνη, η Μεσοποταμία και η Χατζάζη (Σαουδική Αραβία) κηρύσσονταν τυπικά ανεξάρτητα κράτη. Και λέμε τυπικά, γιατί ουσιαστικά γίνονταν αποικίες-προτεκτοράτα, η πρώτη της Γαλλίας και οι άλλες της Μεγάλης Βρετανίας, μια και τα κράτη αυτά, σύμφωνα με το άρθρο 22 της συνθήκης, κρίνονταν μη ικανά για αυτοκυβέρνηση. Η Τουρκία έχανε κάθε επικυριαρχία πάνω στην Αίγυπτο, η οποία γινόταν προτεκτοράτο της Μεγάλης Βρετανίας στην οποία παραχωρούνταν επίσης η Κύπρος, το Σουδάν, καθώς και τα δικαιώματα της Τουρκίας στη ναυσιπλοΐα του Σουέζ. Αναγνωριζόταν το προτεκτοράτο της Γαλλίας στο Μαρόκο και την Τυνησία και η Λιβύη παραχωρούνταν στην Ιταλία. Επιπλέον, οι τρεις μεγάλες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία), με ιδιαίτερη συμφωνία μοίραζαν μεταξύ τους σε «σφαίρες επιρροής» και ότι απέμεινε ακόμα από την Τουρκία, με πρόσχημα να τη βοηθήσουν ν' αναπτύξει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της και να φροντίσουν για τα συμφέροντα των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων. Με τη Συνθήκη των Σεβρών, στην Ελλάδα παραχωρούνταν η Δυτική και Ανατολική Θράκη ως τη γραμμή Τσατάλτζας κοντά στην Κωνσταντινούπολη και τα νησιά Ιμβρος και Τένεδος, καθώς και η Σμύρνη με την ενδοχώρα της, όπου τυπικά αναγνωριζόταν η τουρκική κυριαρχία με το να κυματίζει η οθωμανική σημαία στα φρούρια της πόλης. Η Σμύρνη, σύμφωνα με τα άρθρα 65-83 της συνθήκης, μόνο μετά από 5 χρόνια και κατόπιν δημοψηφίσματος των κατοίκων της θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα. Για τον Πόντο ενδιαφέρθηκε ο Βενιζέλος αμυδρά στέλνοντας αντιπροσώπους για να ελέγξουν την κατάσταση που επικρατούσε, αλλά ήταν πολύ δυσμενής για την ελληνική πλευρά και μια πιθανή βοήθεια ήταν έξω από τις τότε δυνατότητες της Ελλάδος. Για αυτόν τον λόγο έστειλε ελαφρύ οπλισμό αδυνατώντας να προσφέρει άλλη βοήθεια. Μια πιθανή λύση που αυτή προωθήθηκε ήταν η δημιουργία ομόσπονδου κράτους μαζί με τους Αρμένιους (ο αρχιεπίσκοπος Τραπεζούντας Χρύσανθος Φιλιππίδης και ο πρόεδρος των Αρμενίων Αλέξανδρος Χατισιάν υπέγραψαν τον Ιανουάριο του 1920 συμφωνία για τη δημιουργία Ποντοαρμενικού κράτους) , αλλά μια κρίσιμη μάχη τον Νοέμβριο του 1920 στο Ερζερούμ μεταξύ Τούρκων και Αρμένιων χάνεται με αποτέλεσμα οι Αρμένιοι να συνθηκολογήσουν και οι Πόντιοι να αφεθούν μόνοι τους. Από τότε ο Πόντος ήταν μακριά για το Ελληνικό έθνος και τον Βενιζέλο. Η Ιταλία παραχωρούσε στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, εκτός της Ρόδου, η οποία γινόταν αυτόνομη και μόνο μετά από δημοψήφισμα θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα. Η Κωνσταντινούπολη αναγνωριζόταν πρωτεύουσα του τουρκικού κράτους, υπό την αίρεση των συμμάχων, για την περίπτωση που η Τουρκία δε θα τηρούσε τα συμφωνημένα. Τα Στενά των Δαρδανελίων κηρύσσονταν ουδέτερη και αφοπλισμένη ζώνη. Η Συνθήκη των Σεβρών αφόπλιζε την κραταιά τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία (της άφηνε ολιγάριθμες αστυνομο-στρατιωτικές δυνάμεις) και άφηνε ελεύθερη τη δίοδο των Στενών, εκτός από τα πολεμικά και τα εμπορικά πλοία, πράγμα που έθετε κάτω από τον έλεγχο των Αγγλογάλλων το εμπόριο και την ασφάλεια των χωρών της Μαύρης Θάλασσας. Οι «παραχωρήσεις» των μεγάλων δυνάμεων προς την Ελλάδα αποσκοπούσαν στη χρησιμοποίησή της για την αντιμετώπιση του κεμαλικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, το οποίο, αφού ξεπέρασε τις πρώτες δυσκολίες, κατόρθωσε να δημιουργήσει αξιόμαχο στρατό που κατάφερε σοβαρά χτυπήματα στους συμμάχους, φτάνοντας ν' απειλεί και την Κωνσταντινούπολη και τα Δαρδανέλια. Η ανάληψη από τις δυνάμεις της Αντάντ μιας σοβαρής στρατιωτικής επιχείρησης για τη συντριβή του κεμαλικού κινήματος παρουσίαζε σοβαρότατες δυσκολίες γι' αυτές με απρόβλεπτες συνέπειες. Έτσι, η χρησιμοποίηση του ευρισκόμενου πια στη Μικρά Ασία ελληνικού στρατού ήταν η πιο πρόσφορη λύση εκείνη τη στιγμή, για την αντιμετώπιση της άμεσης κεμαλικής απειλής. Λύση που διευκολυνόταν από τις δηλώσεις του Βενιζέλου για την επιβολή με τη δύναμη των ελληνικών όπλων της συνθήκης. Όπως αναφέρει ο Φραγκούλης, ο Βενιζέλος σε τηλεγράφημά του από το Λονδίνο προς τον υπουργό Εξωτερικών στην Αθήνα ανέφερε ότι ο Αγγλος υπουργός των στρατιωτικών, Τσόρτσιλ, του είπε ότι η αγγλική κυβέρνηση θέλει να μάθει αν η Ελλάδα είναι διατεθειμένη να επιβάλει στρατιωτικά τους όρους της συνθήκης, γιατί η Αγγλία έχει άλλες απασχολήσεις και δεν μπορεί να δώσει στην Ελλάδα άλλη βοήθεια, παρά μονάχα πολεμικό υλικό. Ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να υπολογίζει στη συνεργασία Γαλλίας-Ιταλίας. Κι ο Βενιζέλος όχι μόνο δέχτηκε όσα του σύστησε ο Τσόρτσιλ, αλλά και ανέλαβε να αποκαταστήσει την τάξη σε έκταση εφταπλάσια απ' ό,τι προέβλεπε η Συνθήκη των Σεβρών. Η αλήθεια όπως φαίνεται μέσα από τα μάτια μου είναι, ότι ο Βενιζέλος ακόμα και εάν δεν ήθελε την Μικρασιατική εκστρατεία ήταν αναγκασμένος, γιατί ο προθέσεις του Κεμάλ φαίνονταν από τον τρόπο που συμπεριφέρονταν στους Πόντιους και πιθανόν συνέχεια θα είχαν και οι κάτοικοι της Σμύρνης. Ίσως η δεινή θέση στην οποία βρέθηκε να οφείλεται σε αυτό που τον κατηγορούσαν οι αντίπαλοι του, στην αρχή του Ά παγκόσμιου πολέμου που ήθελαν την Ελλάδα ουδέτερη. Η Συνθήκη των Σεβρών στάθηκε θνησιγενής, γιατί δεν επρόκειτο για κλείσιμο ειρήνης, αλλά για συνέχιση του πολέμου, και υπογράφηκε από δυνάμεις που είχαν αντίθετες επιδιώξεις και συμφέροντα και που είχαν αποφασίσει να μην την εκτελέσουν. Η συνθήκη όμως αυτή δεν επικυρώθηκε ποτέ, όχι μόνο γιατί συνάντησε την αντίδραση των Νεότουρκων της Άγκυρας, αλλά και γιατί αρνήθηκαν να υπογράψουν η Γαλλία και η Ιταλία, οι οποίες θεωρούσαν τη συνθήκη των Σεβρών σαν διπλωματική νίκη των Άγγλων και την Ελλάδα δορυφόρο τους. Αμέσως μετά την υπογραφή της συνθήκης, ο Σφόρτσα, υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, «προέβαινεν εις την δήλωσιν ότι η Ιταλία δεν θα απεχώρει εκ της Δωδεκανήσου, η δε Γαλλία περιήρχετο εις αντίθεσιν προς την Αγγλίαν, δια τα αφορώντα την Μικράν Ασίαν και την Τουρκίαν εν γένει, της οποίας ανελάμβανε την ενίσχυση». Έτσι όχι μόνο ήλθαν σε συνεννόηση με τον Κεμάλ, αλλά και του άφησαν φεύγοντας από τη Μ. Ασία πολεμικό υλικό, παρόλο που γνώριζαν ότι αυτό θα χρησιμοποιούνταν εναντίον των Ελλήνων. Οι Γάλλοι συγκεκριμένα διέδιδαν ότι είχαν σοβαρά οικονομικά – εμπορικά συμφέροντα υπέρ της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας και στην συνέχεια του κεμαλικού κράτους, που δεν τους άφηναν να μείνουν αμέτοχοι σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Με πολύ περηφάνια ανέφερε αργότερα το1922, ο διευθυντής του Γαλλικού Εμπορικού Γραφείου της Κωνσταντινούπολης : Σχολεία δικά μας, κοινωφελή ιδρύματα, νοσοκομεία, γηροκομεία, άσυλα ορφανών και εκθέτων έχουν ιδρυθεί σε κάθε σημείο της Ανατολής. Σε κάθε πόλη του εσωτερικού, σε όλα τα σημαντικά χωριά... υπάρχουν σχολεία και Γάλλοι διδάσκαλοι, άνθρωποι που διδάσκουν στα παιδιά τη δόξα της Γαλλίας, τη γλώσσα μας, την ιστορία". Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι η Γαλλία δεν ήταν διατεθειμένη να απαρνηθεί όλες τις κατακτήσεις της και πολύ περισσότερο τα οικονομικά της πλεονεκτήματα, παρ όλη την εσωτερική κατακραυγή για την στάση της στο Μικρασιατικό ζήτημα. Μετά τα γεγονότα αυτά, με τον τουρκικό εθνικιστικό στρατό εν ενεργεία στο πεδίο της μάχης, μόνο νίκη του ελληνικού στρατού θα μπορούσε να θέσει τη συνθήκη σε ισχύ. Όταν ο Κεμάλ απέρριψε την συνθήκη των Σεβρών, ο Βενιζέλος αποφάσισε να πάρει πίσω τα χαμένα εδάφη με μια καλό - οργανωμένη στρατιωτική εκστρατεία. Τηλεγράφησε στον Λόυντ Τζωρτζ ανακοινώνοντας την απόφαση του και ζητώντας στρατιωτική και οικονομική βοήθεια. Στο όνειρο του για την υλοποίηση της Μεγάλης ιδέας ο Βενιζέλος έβλεπε με τα μάτια της φαντασίας του την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ελληνική αντιπροσωπεία πήγε στο Λονδίνο να, συζητήσει για την επίθεση. Είναι καταπληκτικός ο βαθμός στον οποίο η Αγγλία αναμίχθηκε στις διαβουλεύσεις για τον Μικρασιατικό πόλεμο και πόσο εκτεταμένα οι Έλληνες τους συμβουλεύτηκαν προτού κάνουν οποιοδήποτε βήμα. Οι Βρετανοί όμως δεν υποσχέθηκαν τίποτε συγκεκριμένο, αλλά οι Έλληνες έφυγαν με το αίσθημα ότι είχαν αποφασίσει να γίνει η εκστρατεία. Πέντε μέρες αργότερα ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε την επίθεση. Όταν οι Έλληνες αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Σμύρνη Horton έγραψε στο State Department: -Αυτή θα είναι άλλη μία Συρακούσια εκστρατεία", υπονοώντας τον πόλεμο των Συρακουσών το 413 π.Χ., που οδήγησε στην πτώχευση του αθηναϊκού θησαυροφυλακείου και έβαλε τέλος στην ηγεμονική θέση της Αθήνας. Τον Νοέμβριο του 1920 οι εκλογές επανέφεραν το βασιλιά Κωνσταντίνο στην εξουσία. Όταν ο Βενιζέλος είδε τις έξαλλες διαδηλώσεις των βασιλικών στην Αθήνα και κατάλαβε ότι έχανε, παραιτήθηκε, παρόλο που στις εκλογές βγήκε τελικά πρώτος έστω και με μικρή διαφορά. Ο Horton, σε αναφορά του στο State Department σχολίαζε: Ή πτώση του Βενιζέλου, του μεγάλου αυτού υπέρμαχου της Ελλάδας στην Ευρώπη και Αμερική και η επαναφορά του ανυπόληπτου βασιλιά, είναι η αρχή του τέλους". Οι Βρετανοί δεν τήρησαν τη συμφωνία που είχαν κάνει με το Βενιζέλο. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ δικαιολογεί ως εξής την στάση της Βρετανίας και την μη παραχώρηση της Κύπρου στην Ελλάδα μετά την επάνοδο του βασιλιά: Ήταν ένας ηγεμόνας που παρά τα συμφέροντα και την θέληση του λαού του, προσπάθησε για λόγους προσωπικούς ή οικογενειακούς να φέρει την χώρα του στην πλευρά του εχθρού, που τελικά ήταν και η ηττημένη πλευρά. Για τον λόγο αυτό, η επιστροφή του Κωνσταντίνου διέλυσε κάθε συμμαχική πίστη και αφοσίωση προς την Ελλάδα και ακύρωσε όλες τις υποχρεώσεις, εκτός από τις νομικές". Ο Τσώρτσιλ μάλιστα προσέθεσε στο τέλος: -Δεν συμβαίνει κάθε μέρα ηθικοί πιστωτές να είναι τόσο βολικοί". Αυτό που είπε ο Τσώρτσιλ θα μπορούσε να εξηγηθεί, από τα εδάφη που είχε τότε η Οθωμανική Αυτοκρατορία και ενδιέφεραν πολύ τους Βρετανούς και τους Αμερικάνους. Συγκεκριμένα οι Αμερικάνοι και οι Βρετανοί θέλανε την παραχώρηση από τον Κεμάλ της περιοχής της Μοσούλης (τωρινό Ιράκ) για την εκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων που από το 1901 θεωρούνταν από γερμανούς επιστήμονες τα πλουσιότερα και την δημιουργία μέσα στο τούρκικο κράτος σιδηρόδρομου που θα ενώνει την περιοχή της Μοσούλης με την Μεσόγειο. Για παρόμοιο λόγο βοηθούσαν και οι Γερμανοί τότε τους Νεότουρκους, για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου και των ορυχείων της Τουρκίας. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι από παλαιοτάτων χρόνων (εποχή αργοναυτικής εκστρατείας) η περιοχή του Πόντου είχε ορυχεία χρυσού. Το χρυσόμαλλο δέρας που έλεγαν οι αργοναύτες πιθανότατα είχε σχέση με τα δέρματα που χρησιμοποιούσαν οι εργαζόμενοι στα ορυχεία, για να ξεχωρίσουν τον χρυσό από τα άλλα μέταλλα. Ο Κεμάλ φρόντισε πολύ πριν αναλάβει τον πλήρη έλεγχο της περιοχής, να έρθει σε επαφή με τις μεγάλες δυνάμεις και να μοιράσει τις περιοχές οικονομικού ενδιαφέροντος που ακόμα ήταν της Οθωμανικής αυτοκρατορίας για να τον βοηθήσουν. Η αλλαγή της εξουσίας στην Ελλάδα είχε επιπτώσεις και στο στράτευμα: οι βενιζελικοί αξιωματικοί αντικαταστάθηκαν από έμπιστους βασιλικούς. Με την αλλαγή αυτή πολλά συντάγματα έμειναν χωρίς αξιωματικούς. Κουρασμένοι, νηστικοί και ακέφαλοι οι Έλληνες οπισθοχωρούν. Ο Horton έγραφε σχετικά στο State Department: -Πληροφορούμαι από αξιόπιστες πηγές ότι μέχρι την τελευταία στιγμή ο ελληνικός στρατός θα μπορούσε να ορθοποδήσει και να σώσει την κατάσταση, αλλά ακόμη και οι αξιωματικού που ήθελαν να μείνουν στις θέσεις τους να πολεμήσουν και εξέφρασαν την επιθυμία τους να το κάνουν, διατάχθηκαν να παραιτηθούν". Ο στρατηγός Χατζηανέστης ωστόσο, που είχε αναλάβει την διοίκηση της ελληνικής στρατιάς τον Μάιο του 1922, απέτυχε. Εν τω μεταξύ οι Πόντιοι έχουν διασπαστεί με τους περισσότερους να έχουν εξισλαμιστεί ή να έχουν αλλάξει την γλώσσα τους σε Τουρκική από Ποντιακή – Ελληνική (από μαρτυρίες συγγενών, δεν το έχω διαβάσει πουθενά, αλλά ίσως για αυτό ακόμα συναντάμε ποντιακής καταγωγής ανθρώπους στα βουνά του Πόντου) και όσους δεν επιθυμούσαν να εξισλαμιστούν ή να αλλάξουν γλώσσα (ένα από τα δύο), να έχουν σταλεί στα τάγματα εργασίας όπου οι συνθήκες ήταν απάνθρωπες και οι περισσότεροι εξ αυτών έβρισκαν μαρτυρικό θάνατο. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1922 οι Τούρκοι έμπαιναν στην Σμύρνη, ενώ οι Έλληνες που δεν είχαν άλλη διέξοδο, αφού με κυκλωτική κίνηση οι Τούρκοι κόβουν την οδό διαφυγής των Ελλήνων προς την πόλη και μετά προς την Ελλάδα, πέφτουν στη θάλασσα. Οι ναύτες των συμμάχων Άγγλων, Γάλλων και Ιταλών δεν έκαναν καμία ενέργεια ενώ οι ναύτες των ΗΠΑ ανέβαζαν πρόσφυγες στα πλοία επί δύο μέρες, παρά την επίσημη πολιτική της μη επεμβάσεως. Αξίζει να αναφέρουμε και τη στάση των Γιαπωνέζων που έριξαν φορτίο στο νερό για να μπορέσουν να ανεβάσουν στα πλοία τους τα θύματα της καταστροφής. Τον Οκτώβριο του 1922 με μεσολάβηση των συμμαχικών δυνάμεων η ελληνική κυβέρνηση και ο Κεμάλ συμφώνησαν να μεταφερθούν οι Ελληνες του Πόντου με τουρκικά καράβια στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί με ελληνικά στην Ελλάδα. Υπεύθυνος για την ομαλή μετακίνηση των προσφύγων ορίστηκε ο Αλέξανδρος Πάλλης. Το πρώτο καράβι με πρόσφυγες ξεκίνησε από τη Σαμψούντα τον Νοέμβριο του 1922 για την Ελλάδα μέσω Κωνσταντινούπολης. Το προσφυγικό ρεύμα θα συνεχιστεί και σε όλη τη διάρκεια του 1923. Το 1924 οι χριστιανικοί πληθυσμοί του Πόντου περιλήφθησαν στη ελληνοτουρκική σύμβαση για την ανταλλαγή των πληθυσμών. Όσοι άνδρες επέζησαν από εκείνους που είχαν συλληφθεί τα προηγούμενα χρόνια και υπηρετούσαν στα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπουρού), πέρασαν στην Ελλάδα είτε μέσω Σαμψούντας, είτε μέσω Συρίας. Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για το ποσοστό των Ποντίων στους 1.220.000 πρόσφυγες που δέχθηκε η Ελλάδα στη δεκαετία του 1920, αλλά υπολογίζονται σε περίπου 400.000. Σιωπηλά και χωρίς επίσημη έγκριση της τροπολογίας (για να μην διαταραχθούν οι οικονομικές σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας) το κοινοβούλιο των ΗΠΑ δέχτηκε να βοηθήσει στην εγκατάσταση προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής και του Πόντου στην Αμερική, σαν έναν τρόπο σιωπηλής συγχώρεσης για την ουδέτερη στάση που κράτησε η κυβέρνηση τους τότε. Βέβαια η ιστορία επαναλαμβάνεται είτε σαν φάρσα είτε σαν τραγωδία, και για τους Έλληνες το πάθημα δεν έγινε μάθημα στην περίπτωση της Κύπρου το 74. Ας ελπίσουμε ότι τότε ήταν η τρίτη και η φαρμακερή, μετά τον Πόντο και την Σμύρνη και να μην έχουμε άλλες τέτοιες προδοσίες. Κουράστηκε ο λαός και το DNA μας έχει γράψει πολύ μαυρίλα και ψέμα μέσα του. Στην Σπάρτη μετά τους Περσικούς Πολέμους και την νίκη των Ελλήνων έναντι των Περσών, στις εκδηλώσεις τους για τα «Λεωνίδια» αναφέρουν οι κήρυκες ότι : Η Ελλάδα γεννάει Λεωνίδες, αλλά γεννάει και Εφιάλτες. Υπ όψιν ότι η Σπάρτη σαν υπερδύναμη κράτησε για 1.500 χρόνια, πράγμα που καμιά υπερδύναμη από τότε δεν κατάφερε να κρατηθεί τόσο πολύ και οι χλαμύδες των Σπαρτιατών ήταν κόκκινοι για να μην φαίνεται το αίμα. Δεν επιτρέπεται να το διδάσκονται αυτά οι αξιωματικοί των ΗΠΑ και να αποκρύβεται από τα Ελληνόπουλα.
Χαρακτηριστικά τα λόγια που περιγράφει στο γράμμα του ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ σε γράμμα προς την μητέρα του. «Διάφοροι πρόσφυγες έκτοτε μου έχουν πεί ότι μια από τις πιο ισχυρές αναμνήσεις τους ήταν ο ήχος χορευτικής μουσικής που έφτανε στο λιμάνι από τα συμμαχικά πολεμικά πλοία. Μια από τις οξύτερες εντυπώσεις που αποκόμισα από τη Σμύρνη ήταν το αίσθημα της βαθιάς ντροπής, γιατί ανήκα στο ανθρώπινο γένους. Στην καταστροφή της Καρχηδόνας δεν υπήρχε στόλος χριστιανικών πολεμικών πλοίων να παρακολουθούν μια κατάσταση για την οποία οι κυβερνήσεις τους ήταν υπεύθυνες. Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας του οριστικού θανάτου της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων που είχαν ή έλπιζαν να αποκτήσουν επενδύσεις στη Μικρά Ασία υπαγόρευαν στους εκπροσώπους τους να φροντίσουν να προστατεύσουν πλήρως τα συμφέροντα αυτά. Όπως είπε ένας ιστορικός, οι στρατιώτες που έριχναν ζάρια για τα ενδύματα του Χριστού, δεν ήταν πιο αισχροί από τους απεσταλμένους που παζάρευαν για παραχωρήσεις. Ένας απεσταλμένος της Standard Oil στη Λωζάνη χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι και είπε: " Ήρθαμε εδώ γι 'αυτές τις καταραμένες τις μειονότητες ή για να φροντίσουμε τα συμφέροντα μας;" Παρόντα ήταν και τα μέλη της ομάδας του ναυάρχου Chester, αλλά δεν απέγινε τίποτε στο τέλος, γιατί οι Βρετανοί έφτασαν πρώτοι στη Μοσούλη. -Μπορείς να φανταστείς πόσο σημαντικό είναι το θέμα του πετρελαίου, αφού οι ειδικοί λένε ότι τα εγχώρια αποθέματα των Η.Π.Α, θα αρκέσουν είκοσι μόνο χρόνια και ολόκληρος ο πολιτισμός μας εξαρτάται από αυτό. Ακόμη και τα πολεμικά μας πλοία κινούνται με πετρέλαιο. Είμαι διατεθειμένος να παραδεχτώ ότι χρειαζόμαστε, αλλά πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να είχαμε αποκτήσει το μερίδιο μας με τρόπους λιγότερο εγκληματικούς. Το πετρέλαιο δεν θα καίγεται καλά όταν αναμιχθεί με πολύ αίμα, και όταν μυρίζει έντονα από τον καπνό εκκλησιών και Αγίων Γραφών που καίγονται. Όσον αφορά τον εαυτό μου, μια σκέψη θα με παρηγορεί κατά το υπόλοιπο της ζωής μου, και μετά, ελπίζω: όποια μειονεκτήματα και αν είχα, τα χέρια μου δεν βάφτηκαν με χριστιανικό αίμα και ποτέ δεν πρόδωσα τον Χριστό μου για τριάκοντα αργύρια »


26 Μάιος 2009, 12:23
Προφίλ
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
Απαντήστε στο θέμα   [ 2 Δημοσιεύσεις ] 

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
cron